اوني كه مدعي بود عـــــاشـقـتـه

                                             تو رو تو فاصله ها تنها گذاشت   

بي خبر رفت،

                   بي خبر رفت و تو اين بيراهه ها

                                                               رد پاشم واسه چشمات

خب چي بنويسم و از كجا بنويسم؟ توي يك غروب دلگير باروني از چي ميشه نوشت؟ وقتي كه هيچكي نيست كه به تلفنت جواب بده، وقتي هيچكي نيست واسش حرف دلت رو بزني، كسي نيست تا به درد و دلت گوش كنه؟ حتي كسي رو هم نداري كه چشم انتظار تلفنش باشي... نمي دونم چي بايد بگم. ديگه از خدا خدا كردن هم خسته شدم، خدا رو هم خسته كردم! ديشب وليمه دعوت بوديم. يه خانمي ميخواست بره مكه. خواستم بهش بگم اونجا واسم دعا كن پشيمون شدم. ديدم گويا  حاجتم خيلي بزرگه كه تا حالا با پيغام پسغام درست نشده!!!!

نميدونم تا حالا اين sms بهت رسيده يا نه؟

« اگه خدا تو رو به لبه پرتگاه فرستاد مطمئن باش يا از پشت ميگيرتت يا بهت پرواز كردن ياد ميده»

نميدونم اگه قد پنگوئن هم تو يادگيري پرواز خنگ بودم ديگه الان بايد پريدن ياد ميگرفتم!!!

فردا ردونا ميره دنبال سرنوشتش، پي آرزوهاش. هفته ديگه هم ديانا ميره اراك پي علم و تحصيل. بعد من مي مونم و تنهايي، من مي مونم يك دنياي بزرگ و بي آدم، بي همدرد، من مي مونم بدون رويا، بي آرزو، بي هدف، بي عشق...

من ميمونم و سرگرداني...

بازهم شبهاي بي خاطره، بازهم انتظار، انتظار، انتظار و انتظار...

خدايا چرا من هرچي رو ازت خواستم هر كي رو ازت خواستم بهم ندادي؟ چرا ازم دريغ كردي؟؟؟ خدايا اگه ميخواستي ندي چرا تشنه ام كردي؟ خدا جون من آدم هستم يه آدم معمولي صبر ايوب كه ندارم تا يه جايي ميتونم دووم بيارم بعدش خرد ميشم. خدايا درياب. رفتم همدان همه چي رو فراموش كنم  امــــــــا ..... خودت خوب ميدوني. خدايا داري با ما بد تا ميكني. آقا ما اصلا بنده نافرم تو! حالا ميشه ديگه امتحان نفرماييد. ما رفوزه، حالا ميشه بسه؟؟؟

خب ميدونيد اگه صد سال ديگه هم بگذره ما آدم نميشيم٬ پيشرفت نمي كنيم. تا وقتي كه اينهمه خودخواهيم٬ تا وقتي كه هركي به فكر خويشه (فرقي هم نميكنه كه آدم عادي باشه يا از مسوولين محترم!) ما همينجايي كه هستيم خواهيم ماند! تا وقتي كه ياد نگيريم واسه وقت مردم ارزش قائل شيم تا وقتي كه ياد نگيريم با خودخواهي هامون برنامه همون اندك كساني رو كه واسه زندگي برنامه ريزي دارن رو بهم نريزيم به هيچ جايي نخواهيم رسيد.من نميدونم چرا دولت به جاي اينكه نظم رو به مردم ياد بده٬ به جاي اينكه يادش باشه هر دقيقه عقب موندن از كار چه ضربه بزرگيه خودش مياد يه كارهايي ميكنه كه مردم از كارشون بمونن. نميدونم امروز چه روزيه. برام هم مهم نيست كه بدونم! اما در عوض الان حيرون از كار مسوولينم! امروز تنها ورودي شهري كه من اونجا تحصيل ميكنم رو بستن!!!! كه چي؟؟؟؟ كه يه رزمايش تو خيابون انجام بدن!!!!!!!!!!!!!!!!!!!! بعد هيچ ماشيني هم تردد نميكرد!!! حالا فكر كنيد تمام مسافرين محترم رو هم ديپورت ميكردن!!!!! بماند كه خيل عظيم مردم كه كه پشت ورودي شهر توي اين گرما حيرون مونده بودن! اينقدر آدم بود كه ميتونستن يه تظاهرات انرژي هسته اي حق مسلم ماست راه بندازن!!!! دقيقا سه روز پيش يكي از اين سرداران ... فوت كرده بودندو تمام شهر رو به خاطر تشييع جنازه بستن!! من نميدونم يه شهر كه يه جورايي شهر كار وتحصيل محسوب ميشه چرا بايد اينقدر مسدود شه؟؟؟ آخه يكي هم نيست كه بگه بابا با رزمايش داخل شهري چي رو ميخواين ثابت كنيد؟؟؟ نه تنها ترسي در دل دشمن نمياد دل مردم هم بيشتر خون ميشه. كو گوش شنوا!!!  تا دنيا دنياست زندگي ما همين خواهد بود مگر اينكه خودخواهيمون كم شه. يعني ميشه؟؟؟؟

نمیدونم چی بگم. انگار این عاشقانه ناآ‌رام را پایانی نیست! الان اصلا نمیدونم چمه! فقط دلم میخواد آروم باشم همین. چهارشنبه باید برم همدان برای سمینار هنوز کارام رو تموم نکردم. پوسترهای مقالم آماده نیست. همه برنامه هام بهم ریخته. خدا کنه تو این سفر همه چی یادم بره. کاش میشد گذشته ات رو ببری بریزی دور! کاش میشد بعضی چیزها رو دوباره از اول ساخت. به نظر شما اگه الان شش سال پیش بود من بازم ماهبد رو انتخاب میکردم؟؟؟  الان سکوت پیش از طوفان رو دارم سکوتی که امیدوارم به انفجار من منتهی نشه!

...دیگه اشکم واسه من ناز میکنه...

معذرت میخوام اگه نمیتونم خوب بنویسم ولی تمام اتفاقات دل من همینهاست....................

((هیچ کی نمیدونه چند تا ستاره تو اسمون هست))

از اینجا تا اونجا کلی راهه ولی میدونم اگه ببوسمت احساسش میکنی.

آن یار کــزو خــــانه ما جــای پـــــری بــــــود                سر تا قدمش چون پری از عیب بـری بود

دل گفت فروکش کنم این شـــهر بـــبـویــش                بیــــچاره ندانست که یارش سـفری بود

تنـــهـــا نـــه ز راز دل مـن پــــرده بـرافــــتاد                 تا بــــود فلـک شیــوه او پــــرده دری بود

منــــظور خـردمنـــد مــن آن مـــاه کــه او را                  با حسن ادب شیوه صاحـب نــظری بود

از چنــــــگ منــش اختـــر بـدمهـــر بدر بــرد                  آری چکــــــنـم دولـــــت دور قــمری بود

عـذری بنـــــه ای دل کــه تو درویشـی او را                  در مملـکت حســن سر تــــاجـــوری بود

اوقــات خوش آن بود که با دوست بسر شد                 بـــاقـــی همه بیحاصلی و بیــخبری بود

خوش بود لــب آب و گل و  سبــزه و نسرین                افســوس که آن گنج روان رهــگذری بود

خود را بکش ای بلبل از این رشک که گل را                 بــا بـــاد صبــا وقت سحر جلوه گری بود

                                          هر گنج سعادت که خدا داد به حافظ

                                          از یمن دعای شب و ورد سحری بود

... من هیروشیما بودم و اون من رو نابود کرد. نمیتونم خال و روزم رو وصف کنم٬ نمیتونم بگم چطور با خاک یکسان شده بودم. حتی نمی تونستم جلوی این اشکهای لعنتی رو بگیرم. یه ریز مثل تیله قل می خوردن میومدن پایین.خدایا من حتی یه بار هم ماهبد رو بدست نیاوردم چرا باید هزار بار از دستش بدم؟؟ نفهمیدم این شرایط چیه که اون هیچوقت نداره!! مگه دیانا و تویوتا( اسم دوست پسرش!!!!) شرایط دارن؟ مگه دوست پسر گلناز شرایط داشت؟ اون حتی سربازی هم نرفته بود یا خیلی های دیگه. اما غرورم نذاشت اینها رو به زبون بیارم. بذار هر کاری که دوست داره بکنه. اما بهش گفتم اگه رفتی واسه همیشه برو٬ تا قیامت.یا نرو یا دیگه بر نگرد. من دیگه طاقت ویرون شدن ندارم٬ دیگه از ستاره هیچی نمونده. شدم یه چینی هزار تیکه که حتی طاقت یه تلنگر رو هم نداره. یه ستاره دنباله دار که با جو زمین برخورد کرد٬ خرد شد و آتیش گرفت و سوخت. من نمیدونم اینکه می خواست بره چرا دوباره برگشت؟ اگه می خواست بره چرا گفت میاد اتاقم رو می بینه؟ چرا نوید روزهای طلایی رو داد؟ نمیدونم چی باید بگم. تو این پست ماهبد نوشت سربازی مالیات عمر آدمه. نمیدونم شاید عشق بی سرانجام هم مالیات عمر من باشه. دوباره از امروز صبح تموم CD آهنگهایی که دفعه پیش واسه فراموش کردنش گوش میکردم درآوردم. دوباره روز از نو روزی از نو! دوباره همون روزهای پریشانی و شبهای آشفته.

اون که رفته دیگه رفته   دیگه برگشتن نداره                 اگه دوست داشت نمی رفت حتی واسه یه لحظه

حالا من موندم و خودم و یه دنیا خاطره. نمیخوام گریه کنم٬ نمیخوام ضجه بزنم٬ دیگه حتی نمیخوام از خدا گله کنم. فقط یه سرسوزن آرامش میخوام همین. این عاشقانه ناآرام هم به بدترین شکل ممکن پایان یافت. شاید از این به بعد بشه اینجا پست غیرعاشقانه اما آرامی رو خوند. آمین

همه چی خوب پیش رفت. احساس میکردم همه جا طلاییه. دیگه اون حس بد همیشگی رو نداشتم. من رو تا ته کوچمون رسوند! یعنی از ته کوچمون رسوند! اون تو ماشین نشست و من راهی خونه شدم. بهم گفت شاید یه روز بیاد اتاق آبیم رو ببینه که چقدر قشنگه. گفت یه بار هم از سر کوچمون میاد تا ببینه از سر کوچه چه جوریه. چقدر خوب بود. بعد هم اومدم خونه کلی .sms وای چقدر با حال بود.

امروز اولین روزی بود که بعد از مدتها خواب بعد از ظهر خوبی داشتم با آرامش کامل. دوباره رویاهای شیرین بودند و من. بعد هم غروب دل انگیز و اولین شب آرامش. اما دریغ و صد دریغ که اولین شب آرامش تنها یک خیال بود، یک وهم شاید هم یک خواب خوش.

میدونستم امشب on میشه تا حرفهای نا گفته امروز رو بگه پس منم on  شدم. حدسم درست بود چراغش روشن بود که ای کاش نبود. کلی ابراز احساسات کرد و بعد هم شروع کرد گفتن اینکه چقدر دوستم داره و هیچوقت من رو فراموش نمی کنه. خب قاعدتا اینجور مواقع آدم قلبش میلرزه و وهم برش میداره آخه اون هیچوقت ابراز احساسات نمی کنه! پس باید نتیجه گرفت که این آرامش قبل از طوفانه. این که آرزوشه به کسی برسه که اینقدر اون رو دوست داره ...

بـعـله درست حدس زدید میدونید که اون سه تا نقطه معنیش چیه؟ یعنی نمیشه، یعنی موقعیت ندارم، یعنی هزار تا کوفت و مرض دیگه.

خدایا نمیدونم به درگاهت چه بدی کردم، چه گناهی مرتکب شدم که اینجوری مجازاتم می کنی. آخه من دارم تقاص کدوم گناه نکرده رو پس میدم؟ خدایا...

خب الان نمیدونم از کجا شروع کنم. اینقدر داغون و بهم ریختم که اصلا مغزم جواب نمیده. واقعا که اسم این وبلاگ برازنده اش هست! خب ماجرا از کجا شروع شد؟ از چند روز پیش، نه از شش سال پیش. اصلا چه فرقی میکنه از کجا شروع شد مهم اینه که چه جوری تموم شد! تا چند روز پیش ارتباط من و ماهبد تنها از طریق چت بود تا اینکه چند روز پیش به sms هم کشید!

فکر کنم اردیبهشت بود که همدیگر رو دوباره دیدیم. اصلا تاریخ اون روز یادم نیست فقط یادمه که سه شنبه بود. بعد از اون تا الان فقط با هم چت کردیم و یکبار تولد دیانا همدیگر رو دیدیم همین. چند روز پیش smsبازی شروع شد و چقدر خوب بود، چه احساس خوبی داشتم...

دیروز هوا بس ناجوانمردانه گرم بود و من داشتم بال بال میزدم، آب و برق دانشگاه هم قطع بود! نمیدونم چی شد که ماهبد گفت میاد دنبالم که برسونتم خونه و من الاق!( الاغ) هم گفتم بیا. با هم ناهار رفتیم بیرون. دیروز یکی از بهترین روزهای زندگیم بود، بعد از مدتها آشفتگی و سرگردانی به آرامش رسیدم. حضورش برام آرامش بخش بود. خیلی حس خوبی بود دوباره به روزهای گذشته برگشته بودم. فکر کنم اونم حس خوبی داشت. اصلا نمیدونم چی شد که اومد دنبالم. هیچوقت تو روزای عادی نیومده بود. فقط یه بار که می خواستیم همه چی رو واسه همیشه تموم کنیم اومده بود که اونم هیچی! خلاصه ساعات خوشی بود که با دوست بسر شد

کاش میدانستم چیست

                              آن چه

                                    از چشم تو

                                                    تا عمق وجودم

                                                                       جاریست